Bu süre içinde Kıbrıs, özgürlük dolu bir dönem geçirmiştir. Katoliklerin kapattığı Ortodoks kiliselerin yeniden açılarak faaliyete geçmesi sağlanmıştır. Osmanlı, Rum Başpiskoposları, Rum halkın siyasi temsilcisi olarak kabul etmiş, şikayetlerini doğrudan Saray'a bildirme hakkını tanımıştır. Böylece Başpiskoposlar, siyasi bir güç kazanmışlardır.

Katolik Venedik döneminde kapatılan ve harabeye dönüşen Kiliseler ve diğer ibadet yerleri Osmanlı yönetimi tarafından tamir ettirilmiş ve bakımları yaptırılmıştır.

Bu özgürlükçü yönetim yapısı Osmanlı'nın gücünü kaybettiği dönemde tehlikeli sonuçlar doğurmuştur. Kıbrıs Rumları da, Osmanlı vatandaşı olan diğer pek çok azınlık gibi, devlete karşı bir tutum içine girmişlerdir. 1821'de başlayan Yunan isyanını asker, silah ve para göndererek destekleyen Kıbrıs Rumları, aynı yıl tüm ada Türklerini katletmeyi öngören bir ayaklanmanın hazırlığına başlamışlardır.

Osmanlılar dönemi, adada yaşayan Rumlar için ekonomik açıdan da tam bir refah dönemi olmuştur. Kendilerine tanınan geniş hoşgörü ile adadaki ticari hayatı ele geçirmişlerdir.

Osmanlıların hakimiyetine girdikten sonra Kıbrıs'ın idari yapısı "Kadı"lıklara göre düzenlenmiş ve ada 17 ilçeye ayrılmıştır. Ada yönetimi için oluşturulan Divan'da Rumlarla birlikte adada yaşayan Maronit ve Ermenilere de temsil hakkı tanınmıştır. Böylece Kıbrıs Rumları, ada tarihinde ilk kez yönetiminde söz sahibi olabilmişlerdir.

Rumlarının eğitimlerinin geliştirilmesi ve vergilerin Kilise tarafından toplanmasını da kabul eden Osmanlı, ada Rumlarını iç işlerinde oldukça serbest bırakmış ve kendi kendilerini yönetme hakkını tanımıştır.

Kıbrıs'ta pek çok su kemeri, han, kütüphane, cami ve çeşmeler yaptıran Osmanlı, adayı her yönden imar etmiştir